تبلیغات
بصیر شدن - مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید...
                                               بصیر شدن





ألا و لایَحمِلُ هذا العَلَم إلّا أهلُ البَصَرِ و الصَّبر
مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید...
پنجشنبه 6 آبان 1389

بسم ربّ الشّهداء و الصّدّیقین

مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید...

    بالاخره تمام شد این فراق. فراقی که ده روز بیشتر طول نکشید، ولی برای ما که با وجود مولای محبوب و عزیزمان نفس می کشیم و هر روز عطر حضورش را استشمام می کنیم، این ده روز همچون ده سال طول کشید. خیلی سخت است فراق ماه. نه، به ما نگویید:«کی رفته است ماه از آسمان بهشت زهرای پر خاطره که تمنّا کنیمش؟ ماه را نه در چشم خامنه ای که در نگاه ایشان باید رصد کرد و مگر کجای این گیتی است که خالی باشد از نگاه ماه؟ اینجا را هم من بردم، نه از دشمن که از دوست. خامنه ای را خلاصه کردن در جسم اشتباه است. تجسّم نور است حضرت ماه و همه جا هست. همه جای این سرای پر از ستاره.» نه، اینطور نگویید، چرا که ما خامنه ای را خلاصه نکردیم در جسم و مگر دلتنگی و انتظار، خلاصه کردن ماه در جسم است که اگر اینطور باشد، دلتنگی و انتظار خورشید هم بی معنا می شود. خورشید نورش را هزاران سال است که به ما می تاباند و از احوال ما باخبر است. ما امّا نمی بینیمش و این ندیدن دلتنگمان کرده و با انتظار طلوع خورشید، هر روزمان را سپری می کنیم. انتظارِ آن لحظه که خاک پایش را سرمه ای بر چشمانمان که در غم فراقش کور شده بکنیم. بله، نور ماه به ما می رسد و خامنه ای تجسّم نور و منتظرترین منتظر ظهور است. ولی ما علاوه بر نور ماه که راهنمای راه ماست، دلمان خود ماه را هم می خواهد که آرامش بخش قلوب و دلگرمی ماست. ما مردم فیلادلفیا نیستیم که اصحاب کهف را برای برکت در رزق و روزی و زندگیشان می خواستند. ما از تبار سلمان محمّدی هستیم و ماه را برای خودش دوست داریم و جانمان کمترین چیزیست که فدایش می کنیم. ماه را دوست داریم چون نورش را از خورشید می گیرد و راه سعادت را به ما می آموزد.

مولای محبوب من، ای سیّد خراسانی، چقدر سخت بود این دوری و چقدر طول کشید این انتظار.

مولای من، این روزها که در تهران نبودید، تازه فهمیدیم تهران از چه رو با وجود این همه دود و آلودگی باز هم زیباست. دود و آلودگی نه از جنس آلودگی ماشین ها بلکه آلودگی هایی از جنس...! تو امّا ای مولای من، هر کجا که باشی، روشنایی و نورت به ما می رسد و عطر حضورت را استشمام می کنیم. برای ما مهمترین چیز سلامتی توست. امّا ای ماه منیر و ای رهبر آزاده ام، با همۀ اینها، اینجا بدون شما صفایی ندارد. خیلی سخت است فراق ماه در زمان غیبت بقیةالله و از آن سخت تر فراق خورشید است. خورشیدی که نورش را به واسطۀ ماه به ما می تاباند، امّا همه منتظریم و منتظرتر از همۀ ما، ماه است تا طلوع کند خورشید از کنار بیت الله الحرام و بانگ «اَنا المهدی» برآورد. چه می شود اگر این جمعه، ماه و خورشید همزمان طلوع کنند؟ و این ندا از آسمان شنیده شود:

«اَلا یا اَهلَ العالَم، قَد ظَهَرَ مهدی آل محمّد، فَاتَّبِعوهُ»

ارسال شده توسط رمضانپور در ساعت 07:31 ب.ظ | نظرات()